ادبیات دری، یکی از غنی ترین و تأثیرگذارترین گنجینههای ادبی جهان است که برای بیش از هزار سال، حامل اندیشه، عرفان و حکمت مردمان حوزه تمدنی آریایی بوده است. این بخش به واکاوی سیر تحول این زبان از آریایی به دری و طلوع نخستین ستارههای آسمان ادب در بلخ، بخارا و هرات میپردازد. ما در این دسته، تاریخ این زبان و اشعاربه سبکهای برجستهای نظیر سبک خراسانی (با واقع گرایی و صلابت)، سبک عراقی (با غزلهای پرشور عرفانی) و سبک هندی را بررسی میکنیم. همچنین، آثار غولهای ادبی همچون رودکی، بیدل، فردوسی، عطار، سعدی، حافظ و مولانا نه به عنوان متونی مقدس، بلکه به عنوان شاهکارهای فکری بشر تحلیل میشوند. این بخش همچنین به ادبیات معاصر و نقش نویسندگان و شاعران نواندیش در بازتاب دردهای اجتماعی و تحولات سیاسی سدههای اخیر اختصاص دارد.
