برخلاف ادعاهای رایج که اسلام را یگانه نجات بخش زنان مینامند، بررسی منتقدانه تاریخ صدر اسلام نشان میدهد که شریعت نوپا بسیاری از آزادیهای نسبی و حق مالکیت زنان در دوران پیش از اسلام (مانند مدل اقتصادی خدیجه) را به نفع یک ساختار حقوقی پدرسالارانه و تحت ولایت مرد محدود کرد. در این بخش، ما به واکاوی تبدیل شدن زن از یک کنشگر مستقل اجتماعی به موجودی محصور در قوانین تمکین، حجاب و تعدد زوجات میپردازیم و تحلیل میکنیم که چگونه با گسترش فتوحات، سیل زنان اسیر با عنوان کنیز وارد مدینه شد تا به عنوان غنیمت جنگی در خدمت ارضای نیازهای فاتحان قرار گیرند؛ این دسته نشان میدهد که چگونه طبقه جنیستی در صدر اسلام به دو بخش زنان آزاد (با حقوق محدود) و زنان برده (به عنوان مایملک) تقسیم شد و این نظام حقوقی چگونه پایههای تبعیض جنسیتی در جوامع اسلامی معاصر را بنا نهاد.
