حسن بن علی، معروف به عسکری، یازدهمین امام شیعیان، در دورانی میزیست که نهاد امامت به دلیل نظارت شدید خلافت عباسی در سامرا، به منزویترین حالت خود رسیده بود. ما در این بخش به واکاوی این مقطع حساس میپردازیم که چگونه مرگ زودهنگام او در سن ۲۸ سالگی و عدم وجود جانشین آشکار، جامعه شیعه را با «بحران حیرت» روبرو کرد؛ به طوری که پیروان او به بیش از ۱۴ فرقه مختلف منشعب شدند. این دسته به نقد این واقعیت تاریخی میپردازد که حتی جعفر (برادر حسن عسکری) و بسیاری از نزدیکان او، منکر وجود فرزندی برای وی بودند. ما تحلیل میکنیم که چگونه در این فضای ابهام و بنبست حقوقی، «سازمان وکالت» که منافع مالی و نفوذ خود را در خطر میدید، با تدوین روایت «فرزند مخفی»، دکترین غیبت را بنیان نهاد تا استمرار نهاد امامت را در قالبی دستناپذیر و متافیزیکی تضمین کند و بدین ترتیب، مدیریت وجوهات شرعی و هدایت پیروان را برای قرنها در دست نایبان و فقها باقی نگاه دارد.
