حسین بن علی بن ابیطالب، سومین امام شیعیان، محوری ترین چهره در شکل گیری الهیاتِ مظلومیت و خون در تشیع است که حرکت او از مدینه به کربلا، بیش از آنکه بر اساس یک نقشه متافیزیکی باشد، پاسخی به خلأ قدرت پس از مرگ معاویه و دعوت کوفیان برای بازپس گیری حق خلافت در خاندان علی بود. ما در این بخش به واکاوی انتقادی این واقعه میپردازیم و نشان میدهیم که چگونه تضاد میان صلحِ برادر بزرگتر و قیامِ خونین برادر کوچکتر، چالشهای جدی در دکترین عصمت و علم غیب ایجاد کرده و روحانیت در طول قرنها تلاش نموده تا با استفاده از روایتهای اغراقآمیز و ماورائی، ابعاد انسانی و اشتباهات محاسباتی این حرکت سیاسی را در هالهای از قدسیت بپوشاند؛ این دسته به نقد فرهنگ سوگواری و بازتولید خشونت مقدس در مراسم عاشورا میپردازد و تحلیل میکند که چگونه کشته شدن حسین در صحرای کربلا، از یک رخداد تاریخی در نزاعهای قبیلهای بنی امیه و بنی هاشم، به ابزاری برای بسیج تودهها و مشروعیت بخشی به حکومتهای ایدئولوژیک در عصر معاصر تبدیل شده است.
