دوران ۱۲ ساله خلافت ابوعبداللّٰه عثمان بن عفان بن ابی عاص اموی قریشی، نقطه عطفی در تبدیل خلافت زاهدانه به یک سلطنت موروثی و اشرافی بود. ما در این بخش به واکاوی ریشه‌های نارضایتی عمومی می‌پردازیم که منجر به نخستین ترور سیاسی یک خلیفه توسط خودِ مسلمانان شد. تمرکز ما بر نقد زندگی او و خویشاوند سالاری عثمان و سپردن مناصب کلیدی به خاندان بنی‌امیه است؛ اقدامی که نه تنها باعث شکاف طبقاتی شد، بلکه جرقه‌های فتنه و جنگ‌های داخلی بعدی را روشن کرد. همچنین، پروژه جمع‌ آوری و یکسان‌ سازی قرآن توسط او را از زاویه‌ای غیرمقدس بررسی می‌کنیم: اینکه چگونه نابود کردن نسخه‌های متفاوت قرآن (سوزاندن مصاحف)، تلاشی برای تثبیت قدرت مرکزی و حذف قرائت‌های رقیب بود. در این دسته، عثمان را نه به عنوان ذوالنورین، بلکه به عنوان حاکمی تحلیل می‌کنیم که ناتوانی‌اش در مدیریت بحران‌ها، تقدس خلافت را فرو ریخت و راه را برای استبداد اموی هموار کرد.