مذهب حنبلی به عنوان سنتی ترین و سخت گیرانه ترین شاخه از مذاهب چهارگانه اهل سنت، بر پایه اولویت مطلق نص (ظاهر قرآن و حدیث) بر عقل بنا شده است که در آن هرگونه استدلال منطقی یا تاویل عقلانی در امور دینی، بدعت شمرده می‌شود. ما در این بخش به واکاوی نقش احمد بن حنبل در دوران فتنه خلق قرآن می‌پردازیم و تحلیل می‌کنیم که چگونه پافشاری او بر قشری‌گری، راه را برای انسداد کامل تفکر انتقادی در جهان اسلام هموار کرد؛ این دسته نشان می‌دهد که چگونه آموزه‌های حنبلی با تأکید بر ظاهرگرایی و طرد هرگونه نوآوری، در قرون بعدی توسط چهره‌هایی چون ابن تیمیه بازخوانی شد و سرانجام به ایدئولوژی رسمی وهابیت و گروه‌های جهادی معاصر تبدیل گشت تا نشان دهد که چگونه یک قرائت تندروانه از دین می‌تواند به ابزاری برای تکفیر دگراندیشان و توجیه رفتارهای رادیکال در دنیای مدرن تبدیل شود.
