به گنجینه بزرگ شعر دری خوش آمدید

گر دولت و بخت باشد و روزبهی

گر دشمن من به دوستی بگزینی

ای مایه درمان نفسی ننشینی

ای کودک لشکری که لشکر شکنی

گر کام دل از زمانه تصویر کنی

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

کردیم بسی جام لبالب خالی

ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

کی دانستم که بیخطا برگردی

گیرم که به فتوای خردمندی و رای

هرگز بود آدمی بدین زیبایی

ای راهروان را گذر از کوی تو نه

ای مطرب ازان حریف پیغامی ده

ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده

ای کاش نکردمی نگاه از دیده

نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

یک روز به اتفاق صحرا من و تو

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

آن لطف که در شمایل اوست ببین

ای دست تو آتش زده در خرمن من

ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

مه را ز فلک به طرف بام آوردن

من خاک درش به دیده خواهم رفتن

یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

بگذشت بر آب چشم همچون جویم

ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

من با دگری دست به پیمان ندهم

چون می‌کشد آن طیره خورشید و مهم

می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

خیزم قد و بالای چو حورش بینم

من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

آرام دل خویش نجویم چه کنم

هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

من بنده بالای تو شمشاد‌تنم

میندیش که سست عهد و بدپیمانم

آن رفته که بود دل بدو مشغولم

آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

از جمله بندگان منش بنده‌ترم

شبهای دراز بیشتر بیدارم

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

خورشید رخا من به کمند تو درم

خود را به مقام شیر می‌دانستم

گر دست دهد دولت ایام وصال

ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

یا همچو همای بر من افکن پر خویش

همسایه که میل طبع بینی سویش

گویند مرا صوابرایان به هوش

نونیست کشیده عارض موزونش

منعم که به عیش می‌رود روز و شبش