باور به دوازده امام به عنوان پیشوایان الهی، بیش از آنکه یک حقیقت منصوص در زمان محمد باشد، محصول یک فرآیند پیچیده تاریخی و کلامی است که در طول سه قرن نخست اسلام و در پاسخ به بحرانهای پیدرپیِ مشروعیت و جانشینی در خاندان علی بن ابیطالب شکل گرفت. ما در این بخش به واکاوی منتقدانه این زنجیره میپردازیم و نشان میدهیم که چگونه مفاهیمی چون عصمت مطلق و نصب الهی برای متمایز کردن این چهرهها از رقبای قدرتمند اموی و عباسی ابداع شد، در حالی که گزارشهای تاریخی از اختلافات عمیق میان خودِ فرزندانِ امامان بر سر میراث و امامت خبر میدهند؛ این دسته با تمرکز بر بحران حیرت پس از مرگ امام یازدهم، تحلیل میکند که چگونه تئوری غیبت به عنوان یک ضرورت کلامی برای جلوگیری از فروپاشی سازمان تشیع تدوین شد تا با انتقال امام به قلمروی متافیزیک، امکان نقد و دسترسی به او سلب شده و قدرت در دست نهاد روحانیت به عنوان نایبانِ مفروض تثبیت گردد.
No results available