علی بن محمد بن علی بن موسی رضا، ملقب به هادی، دهمین امام شیعیان و بخش عمدهای از دوران امامت خود را در پادگان نظامی سامرا تحت نظارت شدید خلفای عباسی (مانند متوکل) سپری کرد؛ دورانی که نشان دهنده گذار امامت از یک مرجعیت در دسترس به یک نهاد محصور و مخفی است. ما در این بخش به واکاوی منتقدانه زیارت جامعه کبیره میپردازیم که به او منسوب است؛ متنی که زیربنای الهیاتیِ «غلو» را پیریزی کرد و امامان را از مقام پیشوایان دینی به واسطههای خلقت و تدبیر نظام هستی ارتقا داد. این دسته به تحلیل این تناقض میپردازد که چگونه امامی که در برابر تحقیرهای متوکل عباسی قدرت دفاع از خود را نداشت، در متون کلامی به عنوان رکن عالم توصیف شد؛ همچنین، ما نقش او را در گسترش سازمان وکالت بررسی میکنیم که چگونه در دوران حصر، به عنوان یک شبکه مالی و تشکیلاتی عمل کرد تا ذهنیت شیعیان را برای دوران قریب الوقوع غیبت آماده سازد و قدرت را در دست نایبانی متمرکز کند که ادعای ارتباط با امامِ محصور را داشتند.
