موسی بن جعفر، معروف به کاظم، هفتمین امام شیعیان دورانی از تاریخ تشیع را نمایندگی می‌کند که در آن فشار سیاسی خلافت عباسی (به ویژه هارون الرشید) منجر به انتقال سازمان تشیع به فضای زیرزمینی و تقویت نهاد وکالت شد. ما در این بخش به واکاوی انتقادی دوران طولانی زندان او می‌پردازیم و تحلیل می‌کنیم که چگونه این حبس، از یک سو به مظلومیت تراشی برای تقویت ایمان توده‌ها تبدیل شد و از سوی دیگر، بستری را فراهم کرد تا وکلای او با بهره گیری از عدم دسترسی مستقیم پیروان به امام، مبالغ هنگفت وجوهات شرعی را مدیریت کنند؛ این دسته به نقد ماجرای مرگ او و پیدایش فرقه واقفیه می‌پردازد که معتقد بودند او نمرده و به غیبت رفته است—ادعایی که عمدتاً توسط وکلای او برای تصاحب اموال باقی‌مانده مطرح شد. همچنین، تضاد میان ادعای «علم غیب» و گرفتار شدن‌های مکرر در چنگال سیستم امنیتی عباسی را بررسی می‌کنیم تا نشان دهیم چگونه واقعیت‌های سخت سیاسی با تئوری‌های کلامی شیعه در چالش بوده‌اند.
