قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَتَبَ إِلَىَّ حُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ الْمَرْوَزِيُّ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ أَبِي حَفْصَةَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ امْرَأَتِي لاَ تَمْنَعُ يَدَ لاَمِسٍ . قَالَ ” غَرِّبْهَا ” . قَالَ أَخَافُ أَنْ تَتْبَعَهَا نَفْسِي . قَالَ ” فَاسْتَمْتِعْ بِهَا ”. حكم: صحيح (الألباني)
این حدیث نگرانکننده نشاندهنده وضعیتی است که در آن یک مرد تحت تأثیر محمد، اقداماتی را انجام میدهد که در تقابل کامل با ارزشهای غیرت، ناموس و عزت است. در اینجا، مردی به جای دفاع از حرمت و کرامت همسرش، به توصیههای بیاساس و مخرب محمد گوش میدهد که او را به مسیری از بیغیرتی، بیناموسی و بیعزتی سوق میدهد.
از منظر غیرت، مرد باید به عنوان محافظ خانواده عمل کند و از همسر و ناموس خود در برابر هرگونه تعدی و بیاحترامی دفاع نماید. غیرت نشانهای از عزتنفس و پایبندی به ارزشهای اخلاقی است، و مردی که اجازه میدهد همسرش توسط دیگران لمس شود، این ارزشها را زیر پا گذاشته و شأن خود را از دست میدهد. پذیرش چنین حدیثی از طرف هر مسلمان، نه تنها نشاندهنده ضعف در غیرت است، بلکه نادیده گرفتن اصول اساسی خانواده و ارزشهای فرهنگی نیز محسوب میشود.
از سوی دیگر، ناموس به عنوان یکی از مهمترین مفاهیم در فرهنگ ما بشمار میرود، نیازمند مراقبت و احترام میباشد. بیتوجهی به حفظ ناموس، همانطور که محمد توصیه میکند، به معنای از دست دادن کرامت و حرمت خانواده است. این نوع تفکر و توصیهها، نه تنها اخلاقی نیست، بلکه بنیاد خانواده را نیز به خطر میاندازد.
در نهایت، عزتنفس مسلمانی که چنین توصیهای را میپذیرد، به شدت زیر سؤال میرود. پذیرش این حدیث و توصیه محمد، به معنای کنار گذاشتن اصول اخلاقی و فرهنگی است که جامعه ما بر پایه آنها بنا شده است. چنین مردی با پذیرش این حکم، به سوی بیغیرتی، بیناموسی و بیعزتی قدم برمیدارد و ارزشهای اساسی که باید از آنها دفاع کند را نادیده میگیرد.
بنابراین، نقد من به این حدیث به وضوح نشان میدهد که پذیرش چنین توصیههایی، نه تنها خیانت به خانواده و فرهنگ است، بلکه منجر به سقوط اخلاقی و از دست دادن شأن و عزتنفس فردی میشود.
