سرکوب اعتراضات زنان در جبرئیل هرات؛ تداوم محدودیتهای اجتماعی و واکنشهای نهادهای بینالمللی
روز گذشته، ده ها تن از زنان، دختران و مردان در منطقه جبرئیل ولایت هرات در غرب افغانستان، در اعتراض به تداوم محدودیت های اموزشی و کاری به جاده ها برامدند، اما این تجمع اعتراضی با مداخله سریع نیروهای امنیتی و با استفاده از شلیک های هوایی به سرعت پراکنده شد.
زنان معترض که بیشتر آنان را دانش جویان و دانش اموزان بازمانده از درس تشکیل می دادند، با در دست داشتن نوشته هایی تحصیل، کار، آزادی خواستار بازگشایی دروازه های مکاتب و دانشگاه ها شدند. تنها دقایقی پس از اغاز این راهپیمایی مسالمت امیز در جاده عمومی جبرئیل، موترهای نظامی در محل حاضر شدند و منطقه را به محاصره دراوردند. شاهدان عینی می گویند و ویدیوهای که در دست ما رسیده نشان میدهد که نیروهای امنیتی برای متفرق ساختن جمعیت، اقدام به فیر های ممتد هوایی و در نهیات فیرهای مستقیم بالای اعتراض کنندگان کردند و فضای این منطقه برای ساعت ها به شدت امنیتی باقی ماند. گفته می شود که در جریان این رویداد، دو نفر کشته و دهها تن زخمی شدند و تلفن های همراه شماری از معترضان برای جلوگیری از ثبت و نشر تصویرها از سوی نیروهای مسوول ضبط شده است.
زهرا، یکی از بانوان حاضر در این دادخواهی، وضعیت را چنین روایت می کند: ما فقط می خواستیم صدای ما شنیده شود. حق تحصیل و کار جرم نیست، اما با خشونت و شلیک هوایی ما را مجبور کردند که به خانه های خود برگردیم و تمام جاده ها را بستند. از سوی دیگر، یک مسوول امنیتی محلی دلیل این برخورد را نبود مجوز رسمی برای برگزاری تجمع عنوان کرد و افزود که این اقدام نظامی تنها برای جلوگیری از اخلال در نظم عامه و حفظ امنیت شهروندان انجام شده است.
ولایت هرات که همواره قطب فرهنگی و اموزشی کشور شناخته می شود، در دو سال گذشته شاهد محدودیت های بی سابقه ای بر حضور زنان در اجتماع بوده است. مسدود ماندن دروازه های اموزشگاه ها و اعمال محدودیت های شدید در محیط های کاری، فشارهای روانی و اقتصادی سنگینی را بر خانواده ها وارد کرده است. محله جبرئیل نیز به دلیل بافت خاص فرهنگی خود، تا کنون چندین بار صحنه چنین دادخواهی هایی بوده است که همواره با برخورد جدی مواجه شده اند.
سرکوب مداوم این گونه اعتراضات در یک خبر اجتماعی، پیامدهای ناگواری بر روان جمعی جامعه افغانستان می گذارد. نادیده گرفتن حقوق نیمی از پیکر جامعه، نه تنها به حل بحران های موجود کمکی نمی کند، بلکه انگیزه برای فرار مغزها و مهاجرت های گروهی را به شدت افزایش می دهد. تداوم این وضعیت، فاصله جامعه را با حاکمیت عمیق تر ساخته و امید به فردای روشن را در سراسر کشور از بین می برد.
